تفسير : كفران يك نعمت بزرگ در اين آيات به گوشه ديگرى از حالات مشركان و طرز تفكر آنها و پاسخ به اشتباهاتشان اشاره شده است و از آنجا كه آيه گذشته سود و زيان و آگاهى از علم غيب را منحصر به خدا معرفى مىكرد ، و در حقيقت اشاره به توحيد افعالى خدا بود ، اين آيات مكمل آنها محسوب مىشود ، زيرا اينها نيز اشاره به توحيد افعالى خدا است . نخست مىگويد : « او كسى است كه شما را از يك نفس آفريد و همسر او را نيز از جنس او قرار داد تا در كنار او بياسايد » ( * ( هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها ) * ) . اين دو در كنار هم زندگى آرامبخشى داشتند ، « اما هنگامى كه زوج با همسر خود آميزش جنسى كرد ، بارى سبك برداشت ، به گونه اى كه در آغاز كار اين حمل براى او مشكلى ايجاد نمىكرد ، و با داشتن حمل به كارهاى خود هم چنان ادامه مىداد » ( * ( فَلَمَّا تَغَشَّاها حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفاً فَمَرَّتْ بِه ) * ) ( 1 ) . اما با گذشت شب و روز ، حمل او كم كم سنگين شد تا « كاملا احساس سنگينى كرد » ( * ( فَلَمَّا أَثْقَلَتْ ) * ) . در اين هنگام دو همسر ، انتظار فرزندى را مىكشيدند و آرزو داشتند خداوند فرزند صالحى به آنها مرحمت كند ، لذا « متوجه درگاه خدا شدند و پروردگار خويش را چنين خواندند : بارالها اگر به ما فرزند صالحى عطا كنى از

--> ( 1 ) تغشاها از ماده « تغشى » به معنى پوشانيدن است و اين جمله در زبان عرب كنايه لطيفى از آميزش جنسى است .